“Leren is een eenzame taak”

Eenzaam en alleen

Het schrijven van dit blog wilde maar niet vlotten. Want eigenlijk WIL ik alleen maar dat leren niet eenzaam is. Dat kinderen níet tegen wil en dank alleen naar hun kamer moeten om te leren en studenten níet eenzaam en alleen in de bibliotheek hoeven te zitten. En dat “de lerende organisatie” echt bestaat en zo de eenzaamheid van falende en blunderende collega’s met de mantel der liefde wordt bedekt. Ik werd er helemaal filosofisch van en kwam er niet meer uit, dacht té diep door

Niemand wil eenzaamheid, toch?
Over eenzaamheid schrijft Marleen Moors, filosoof en onderzoeker, in haar blog marleenmoors.com. Zij schrijft daar dat er een verschil is tussen existentiële eenzaamheid en sociale eenzaamheid. Het eerste is onvermijdelijk en hangt samen met individualiteit en verantwoordelijkheid; de twee motoren achter je leer-inspanningen en ambitie. De tweede vorm, sociale eenzaamheid, is ronduit vervelend te noemen.

Dit zijn de symptomen:

  • gebrek aan diepe emotionele banden
  • gebrek aan zelfliefde en zelfacceptatie
  • unieke levenservaringen niet kunnen delen
  • afwijzing verwachten

Eenzaamheid heeft een Januskop
Wat eenzaamheid dus eigenlijk ís, is zowel persoonlijke afzondering, als ongewild alleen zijn. In het engels heb je die verwarring vast niet: het woord ‘alleen’ vertaal je óf als independent óf als lonely. Dit betekent dat  degene die de verzuchting “leren is een eenzame taak” slaakte, eigenlijk beter “leren is een individuele taak” had kunnen zeggen. Maar dat is niet wat hij zei, en ook niet wat hij voelde. Het besef ergens voor verantwoordelijk te zijn, levert eenzame gevoelens op: existentiëel eenzame gevoelens die onvermijdelijk zijn. Daarmee om te leren gaan is een topic wat altijd om de hoek komt kijken als mensen zich ontwikkelen.

Leren blijft toch een eenzame taak
Leerervaringen waarbij zorg voor emotionele banden, het delen van verhalen en onderlinge acceptatie in de groep plaats vindt, helpen wel degelijk tegen gevoelens van eenzaamheid.  Als je tijd en ruimte maakt voor onderlinge uitwisseling ontstaat er van tijd tot tijd iets moois, maar vaak genoeg heb ik ook huilende deelnemers op de gang gehad, die door die persoonlijke uitwisseling juist méér zicht op hun eigen eenzaamheid kregen. Je kan oplossingen hiervoor waarschijnlijk maken, door een leer-omgeving te maken waarin contact maken heel erg voor de hand ligt, maar als trainer kan je acceptatie daarvan niet afdwingen.

Zeeger

.. het ligt aan de belichting

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *