-Wat je kan doen om niet te verdwalen-

Het stomste sprookje dat ik ken, by far, is Hans en Grietje. Wat valt daar nou van te leren? Ik vond het vroeger al een vreselijk verhaal en begreep niet waar die volwassenen nou eigenlijk mee bezig waren. Als je verder leest, kom je erachter: dat dat oude verhaal gaat over leren. Én wat jij daaraan kunt hebben als je probeert om je deelnemers ook online te laten leren.

Een écht probleem
Er zijn tekorten in het houthakkershuisje, vader heeft niet genoeg inkomen om rond te komen met z’n vieren. In plaats van zichzelf op te offeren laat hij zich door zijn nieuwe lief ervan overtuigen dat de kinderen maar beter kunnen gaan. Zij, de stiefmoeder, had de kinderen eerst gered bij het overlijden van hun biologische moeder en nu, vindt zij, kan ze ook besluiten dat ze dan toch maar een einde aan het leven van de kinderen gaat maken.  

Een herkenbaar verhaal
De heks daarentegen, die heeft een huisje van snoep, een vijvertje van limonade en tovert in een handomdraai een voedzame maaltijd op tafel. Dat is precies wat kinderen nodig hebben. Maar zij gaat die kinderen niet verzorgen! Zij gebruikt ze om het zware werk op te knappen en vreet ze daarna het liefste op. De middelen worden niet ingezet om te voeden, maar om te manipuleren.

Urgentie
Kortom, het sprookje speelt zich af in een gevaarlijke wereld, levensgevaarlijk voor Hans en Grietje die net aan het begin van hun leven staan. Als zij niet actief luisteren, oplossingen verzinnen en teamwork laten zien gaan ze er geheid aan, de urgentie is hoog. Gelukkig geven ze niet op en troosten elkaar. En dat is maar goed ook, anders hadden wij nooit meer van hen gehoord. 

Verantwoordelijkheid?
Wat ik heel verontrustend vind aan dit sprookje, is dat die volwassenen inhalig zijn en egoïstisch. Dat er geen aandacht is voor een oplossing die de kinderen spaart. Problemen worden uitvergroot en korte termijn oplossingen beperken het zicht op een groter geheel. De volwassenen, het establishment ziet door de bomen het bos niet meer. De kinderen, jouw toekomst, dwalen rond in dat donkere bos.

Experimenteren, fouten maken en doorgaan
Hans en Grietje, doordrongen van de angst en het gevaar focussen op de reis. Het bos is groot en donker, toch genieten ze van de wandeling. De vogeltjes fluiten en als ze moe worden doen ze een dutje. Elke stap is belangrijk en wordt gemarkeerd. De eerst keer komen ze daardoor terug bij af. 

Begeleiding
Het patroon herhaalt zich: de kinderen worden voor een tweede keer verstoten. De tweede keer dat ze het bos ingestuurd worden, wordt hen de weg gewezen door een witte vogel. Vervolgens belanden ze in een sugar rush: eerst lijkt het geweldig en later blijkt het de pest. Al doende leert men.

Aandacht en afleiding
Grietje bestudeert het gedrag van de heks, want wanneer kan zij ingrijpen? Ze zal de rollen moeten gaan omdraaien, meester moeten worden van de situatie. Daarvoor is haar volle aandacht nodig. Hans is immers kaltgestellt door de heks, die had teveel praatjes. Introverte Grietje ziet mogelijkheden, laat zich niet afleiden en grijpt haar kans om het oude mens uit de weg te ruimen.

Leiderschap
Hans komt vrij en samen plunderen ze het huisje, wat ook nog eens tot de nok vol zit met parels en edelstenen. Maar denk je dat ze er daarmee vandoor gaan? Nee!
Ze willen terug naar huis en hebben de hulp van alweer een witte vogel nodig om de weg te vinden. Thuis bouwen ze een nieuw bestaan op met hun vader. De stiefmoeder, het oude denken, is dood. 

Knibbel Knabbel Knuisje, wie knabbelt er aan mijn huisje?
Toch typisch dat ze geen snoep en koek meenemen, maar wel de parels en edelstenen? Ik vermoed dat het waardevolle kennis en vaardigheden betreft, goed voor henzelf én hun omgeving zodat ze samen een stralende toekomst tegemoet treden. Het huisje, de leeromgeving is tijdelijk. De leeropbrengst, daar gaat het uiteindelijk om. Dit sprookje geeft eigenlijk heel helder weer wat een leerproces nodig heeft. Twijfel je nog? Lees de kopjes boven de alinea’s nog maar eens terug dan zie je het andere perspectief. 

Zie jij soms ook door de bomen het bos niet meer?
Als je trainer, coach of docent bent, ben je waarschijnlijk bezig om je kennis ook online over te dragen. Je ervaart mogelijk zélf ook een probleem: er zijn allerlei fantastische online mogelijkheden, maar vind maar eens  uit wat en hoe je dat gaat gebruiken!?  De heks heeft ook een verleidelijk aanbod, maar heb je daar dan ook echt iets aan? Best kans dat je je Hans-en-Grietje voelt, ronddwalend, af en toe gemanipuleerd en alert op signalen waarmee je je meester kan maken van de nieuwe on- en off-line situatie.

Die witte vogel
Blendlearning (het vermengen van bewezen methodes met nieuwe leermiddelen) geeft een constante druk op je innovatieve vermogen. En als jij ook online zo goed mogelijk wilt inzetten om resultaten te bereiken, dan voel je je wellicht in een donker bos. Maar je hoeft er niet in je eentje doorheen te dwalen. De Ontwikkelversneller en LearningStone zijn zó ingericht dat jij je trainingsmethode geleidelijk aan kan gaan blenden met ICT. Om je de ondersteuning te bieden waarmee je snel bij dat snoephuisje komt, de heks te slim af bent en vooral snel en zeker de parels en edelstenen verzamelt waarmee je terug kunt naar degenen die jij op jouw beurt weer kan helpen de weg te vinden. Je ziet, daarmee hebben we inmiddels een hoop geleerd uit dat ‘vreselijke’ sprookje. 

De Ontwikkelversneller heeft het leerproces helder voor ogen, LearningStone heeft het bos in kaart gebracht. En als jij erin ronddwaalt, wijzen wij je de weg door middel van leuke terugkerende activiteiten; zo’n beetje als die witte vogel, zodat jij zeker en vaardig blijft voor een doelgroep die meer en meer online doet.